บ่ายวันเสาร์ที่เงียบเหงาและน่าเบื่อ....
พรุ่งนี้จะสอบ รด. ภาคทฤษฏีแล้ว ต้องเตรียมตัวมั๊ยเนี่ย.... - -"
เมื่อเช้าก็ไปซ้อมบาสมาอีกแล้ว รู้สึกว่าเหมือนจะเล่นแย่ลงอีกแล้ว
กีฬาสีก็ใกล้เข้ามาแล้ว ยังเล่นไม่ได้อย่างใจเลย จะคว้าเหรียญทองไว้อย่างที่ใครๆหวังไว้ได้มั๊ยเนี่ย...
....ปล่อยให้หลายคนที่คอยติดตาม Basket Road ต้องรอคอยซะหลายวัน....ต้องขอโทษจริงๆครับคือผมไม่ว่างเลย ช่วงนี้ใกล้สอบกลางภาคเลยต้องเคลียร์งานจนเกือบเช้ามาหลายวัน....
วันนี้ว่างๆก็ได้โอกาสมาอัพให้ได้อ่านกันต่อเลยนะครับ...
ในขณะที่กำลังสวนกลับ เพื่อทำแต้มตีเสมออันแสนสำคัญ
โอมกลับมาเป็นตะคริวซะนี่!!~ ความหวังจะดับวูบลงแล้วหรือ
....สีแสดจะทำสำเร็จหรือไม่....
Basket Road
ตอนที่ 1/3
แต่..!! เชนคนเดียวที่ยังไม่ยอมแพ้ วิ่งตามขึ้นไปสานต่อความตั้งใจของโอม
ชั้นไม่ยอมแพ้หรอกเว้ยยย!!
เวลาเหลืออีก 2 วินาที... กับระยะหน้ากรอบ 3 แต้มที่กำลังพุ่งตรงไปยังห่วง
เชน...ฝากด้วยเว้ยยยย!!!! เสียงโอมที่ลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ตะโกนสุดเสียง
เชนวิ่งสุดชีวิตเพื่อเข้าไปทำแต้มให้ได้
แต่สปีดของเชนยังห่างชั้นกับโอมมากนัก เชนถีบตัวพุ่งเข้าไปสุดตัว
เหลือ 0.59 วินาที
...เชนปล่อยบอลไปแล้ว...
ทั้งกองเชียร์ โค้ช ผู้เล่นทั้งสองฝ่าย ลุ้นระทึก
ทั้งโรงยิมส์เงียบกริบ....ได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอกใครหลายๆคน
ปรี๊ดดดดดดดดด!!~~
เสียงแห่งสวรรค์ของสีฟ้า แต่เป็นเสียงแห่งนรกของสีแสดได้ดังขึ้น
....การแข่งขันจบลงแล้ว...
ซวบ เชนชู้ตลง.....แต่สายไปเสียแล้ว ลูกนั้นไม่เป็นคะแนน...
พลั่ก....ร่างของเชนกระแทกลงพื้น และกลิ้งไปอีก 3 ตลบ จากการพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว.........แต่เปล่าประโยชน์..
เฮ...!!!~~~
เสียงกองเชียร์ดังสนั่นโรงยิมส์อีกครั้ง......ขณะที่กองเชียร์สีแสดก็เงียบไปตามระเบียบ
ผู้จัดการทีม และตัวสำรองของทั้งสองฝ่ายลงไปในสนาม ด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
โอม เป็นไรป่าววะ เต็งถามอย่างเป็นห่วง
ไม่เป็นไร แค่ตะคริว ยืดหน่อยก็หาย
แต่ให้ตายสิ!! ทำไมมันต้องมาเป็นเอาตอนสำคัญด้วยวะ โอมสบถด้วยความโมโหตัวเอง
เอาน่ะแกอย่าคิดมากเลย แกทำเต็มที่แล้ว เพื่อนๆช่วยกันปลอบโอม เพราะรู้ดีว่าโอมตั้งใจกับการแข่งขันนี้มาก
เห้ยอย่าคิดมากเด่ะว้า...ที่เค้าชนะก็เพราะว่าจบเกมแล้วเค้ามีแต้มมากกว่า แค่นั้นเอง 555+ ลิง พูดติดตลกให้เพื่อนไม่เครียด
55+ จริงของแกว่ะ กีฬามันก็แบบนี้ล่ะว้า แพ้ก็คือแพ้...
โห..! เป็นหลักเป็นการจริงนะเอ็ง ไอ้เชน
เอาล่ะ....ได้เวลาแล้ว ไปแสดงความเป็นผู้แพ้ที่ดีกันเถอะ
เต็งกล่าวเป็นนัย พร้อมเดินนำนักกีฬาไปเข้าแถว และจับมือแสดงความยินดีกับผู้ชนะ
ยินดีด้วย ไอ้ชัย........แกเจ๋งว่ะ
ขอบใจ...แกก็ไม่เลวว่ะ ไอ้โอม ถ้ามีโอกาสมาเราดวลกันใหม่นะเว้ย
ยินดีว่ะ...คราวหน้าชั้นไม่แพ้แกแน่
ได้เลย แล้วชั้นจะคอยดู
ทั้งคู่จับมือและสนทนากันด้วยรอยยิ้ม...ไม่มีความโกรธแค้นใดๆ มีเพียงความสนุกตื่นเต้นที่ได้ประชันฝีมือกัน และความหวังที่จะได้ฟาดฟันกันอีกครั้ง
...............การแข่งขันอันดุเดือด ของนักเรียนชั้น ม.ต้น ในงานกีฬาสีของโรงเรียนมัธยมชายล้วนแห่งหนึ่ง ได้จบลง พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ....รอยน้ำตาของผู้แพ้...และน้ำใจของ......
........นักกีฬา........
..........การแข่งขันที่ดุเดือดได้จบลง........และจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยิ่งใหญ่บนเส้นทางสายบาสเก็ตบอล ของโอม........เส้นทางของโอมจะเป็นอย่างไรต่อไป.......จะต้องเจออุปสรรคอีกแค่ไหน...........ร่วมเป็นกำลังใจให้โอมด้วยกันนะครับ.....
